Daar ben ik weer!

Het is intussen al meer dan een jaar geleden sinds ik een bericht heb gepubliceerd. Niet dat er intussen niets gebeurd is dat het vermelden waard was. Integendeel: de periode die achter me ligt is erg enerverend geweest in alle opzichten. Ik heb hoogtepunten beleefd en dieptepunten. Hoogetepunten: de geboorte van een kleindochter,Tirsa, intense geloofservaringen, het afronden van mijn basisopleiding tot coach, zicht krijgen op wie ik echt ben en wat mijn toekomst, mijn bestemming is, fijne vakanties in prachtige gebieden,en last but not least het kopen van een stacaravan op een prachtig plekje midden tussen de natuurgebieden.
De dieptepunten: zo overbelast zijn dat ik burn-out verschijnselen kreeg; de weg terug was zwaar, maar heel erg de moeite waard, ondanks vaak intens verdriet en soms zelfs wanhoop.
In deze tijd heb ik zo de liefde van God de Vader leren kennen, zo de liefde van de mensen om mij heen ervaren! Zonder hen was ik niet tot herstel gekomen in die mate waarin ik nu hersteld ben. Ook de therapie die ik gevolgd heb is van grote betekenis geweest: alles wat boven kwam aan emotie en gevoel - en dat was veel! - heb ik aan God de Vader kunnen geven en kunnen verwerken.
Nu ben ik al een eind op de weg terug en ik geniet erg van wat het leven mij allemaal geeft.
Vorige week heb ik een mijlpaal bereikt: ik ben 50 geworden! Het jubeljaar - het jaar waarin de akker van mijn leven braak gelegen heeft, en waarin ik werkelijk bevrijding van de slavernij van goedkeuring en prestatie heb ervaren - is hiermee afgesloten. Ik ben klaar voor een nieuwe periode. Een tijd van zaaien, groeien, vruchtdragen en oogsten. Eén van de dingen waar ik mee bezig ben is het opzetten van een eigen praktijk voor coaching en loopbaanadvies: "Triangel coaching en loopbaanadvies". De voorbereidingen zijn in volle gang.
Via mijn blog wil ik jullie daar deelgenoot van laten zijn. Mijn streven is om elke week iets te delen wat mij raakt, wat ik beleefd of gefotografeerd heb. Ik hoop dat jullie hier van meegenieten.

Abraham!!!

Eindelijk was het dan zover. Allemaal hadden we er naar toe geleefd (Harrie waarschijnlijk het minst), snode plannen gesmeed, kadootjes bedacht en voorpret gehad.
We schrijven zaterdag 25 augustus: we vieren Harrie's 50ste verjaardag alvast met kinderen en kleinkinderen, ouders en broers en zussen. Alvast, want de eigenlijke ontmoeting met de oude man is 's maandags.
Traditiegetrouw wordt de voortuin 's nachts opgesierd met een replica van Harrie in zijn werk tenue.

Er was een echte Abraham taart besteld, die onder het toeziend oog van beide kleindochters aangesneden wordt.

Natuurlijk zijn alle kinderen en kleinkinderen present.



En ook de verdere familie komt de feestvreugde verhogen. Men laat zich de barbecue goed smaken.


Natuurlijk wordt Harrie flink in het zonnetje gezet: een lied, in gezongen op zijn nieuwe mp3-speler, een speciaal voor de gelegenheid ontworpen hardloop t-shirt, een boekje met anekdotes en met zorg en liefde uitgezochte kadoo's.


Opa's, oma's en kleinkinderenvan verschillende generaties hebben veel plezier met elkaar. Ze zeggen wel eens "hoe ouder hoe gekker.." Nou ik weet het zo net nog niet.



Maar het klapstuk van de middag is toch wel het "grote vaat doekjes gevecht" ( tenminste voor de kinderen; de reden moet je hun bij gelegenheid maar eens vragen)